Dünyanın neresine gidersen git bir coğrafyan olduğunu unutmayacaksın,
Sen seçmedin ki o coğrafyayı sen onun bağrından çıktın o senin bağrında!
Belirleyen vatandır.
Vatan üzerinde kendine yakışanı da, yakışmayanı da barındırır,
Sana düşen vatanının üzerine yakışmayandan ibret almandır.
Sen yurduna aitsin, kültürünün kaynağı, öz dilinin sesisin,
Vatanına ne kadar hizmet ettin de borcunu ödediğini sanırsın?
Toprağına ait olmanın bağısın.
Her meslekten, her uğraştan insanın iki anası var;
Biri doğuran, biri doyuran!
Doğurana sütünü, doyurana verdiği ekmeğini inkâr mı edeceksin?
Dünyaya damarlarında dolaşan kanınla, yoğrulduğun kültürünle, ruhunu beslediğin türkülerle ses vereceksin,
Aldığın nefesin oksijeni, gölgesinde oturduğun ağacın eseri olduğunu unutmayacaksın,
Bulutlarından üzerine yağan gözyaşı gibi yağmurlar, kar hepsi bu vatanın.
Vatan söz konusu olunca çaresiz gibi görünmemelisin, vatansız olursun serseri,
Vatana borcunu ödemelisin geri!
İlk çıktığı kaynağa bağlı olmayan dünyada ne var ki sende bağlı olmayasın?
Dereler, çaylar, nehirler, akarsular gibidir insan,
Çıktığı yeri unutmazlar ve temiz akarlar hayatın içinde,
Nereye gidersen git, neye inanırsan inan sen öz yurdunu beraber götürürsün, sen yurtsun, yurt sen.
Yakacağın çıra, odun, ocak, içeceğin çay kendi coğrafyandır,
Yüksek dağları belirleyen, ovaları birbirine bağlayan,
Anne, baba, dede, diye ağlayan çocuktun sen.
Sen çocuktun şimdi büyümüş olabilirsin yoksa unuttun mu senin sen olduğunu?
Unutma bir tek kendi yurdunda, toprağında mutlu olabilirsin!
Kaynağın o toprak seni kabul edecek sende toprağı,
Ne giyeceğinden, nereye gideceğine kadar özlemsin aslında unutulan,
Dön artık dön yurduna bu hasret bitsin,
Vatanın üzerinde hasret gibisin.
Üzerinde yaşayıp yabancı gibi olmakta nedir?
Çimdiğin dereleri, emdiğin memeleri unutmayacaksın,
Sen vatan, vatan sensin!
Kim verebilirdi sana şu ana kadar aldıklarını? Kimden aldığını sanıyorsun? Unutarak yaşamanın bedelini yoksa ağır ödersin.
Yaradan da seni aynı kökten ayırmış, rengini, dilini, ırkını, vatanını, bayrağını, kanını, ülkünü,
Ayrı olduğunu bilecek ama kimseyi ayırmayacaksın, ilk öncede kendini!
Kutupta yaşayanların hayatında renklerin bile azlığı hiç dikkatini çekmedi mi?
Onlar neden sürekli beyazdan sıkılıp terk etmediler beyaz örtünün altındaki topraklarını,
Bağlayan ne onları o soğuğa ve zor şartlara?
Bir düşünesin.
Eskimoları aklına getir hayvan kılığında giyimden çok mu hoşlanıyorlardı?
Onları ne mecbur ediyordu buna?
Muz, kavun, nar görmeyen insanlarda vardı,
Yokluğa hiç terk ettiler mi vatanlarını?
Gökyüzü ve deniz gibi üç renkle yaşayan çok insan vardı,
Hangisi nereye kaçabildi?
Ekvatorda kar ve buz yoktu,
Donmayı ve üşümeyi bilen,
Giyimi, kuşamı bilen yoktu, dünyanın birçok ülkesinde insan yalındı!
Himalaya dağlarının karı neden erimiyor?
Fırat ve Dicle taşsa yine Nuh tufanı gibi tufan neden olmuyor?
Ya da olmayacağını kim biliyor?
O zaman kim nereye kaçabilecek?
Bu kadar gemi bu kadar insanı taşıyabilecek mi?
Kurtarabilecek mi?
Ortadoğu’da Nuh tufanında taşan su gibi kan akıyor,
İnsanlık durmuş bu akan kana bakıyor.
Yakıyor zulüm insanlığı, insanlık yakıyor insanı,
Kapladı zulüm her yanı, canlar yanıyor.
Gönül Nazım’ı, Kuvay-i Milliye gibi bir destan arıyor,
Kitaplara bakıyorsun vatanı, vatana sahip çıkan kahramanları yine onlar yazıyor,
Yurdunu terk eden insan bir tek kendinden kaçıyor.
Bereketli toprakların bereketi kanlı topraktan kaynaklanmıyor mu?
Anadolu her tarafı kanla yıkanmadı mı?
Şimdi buna kimin canı yanıyor?
İnsanlığın geldiği nokta bu!
Git bakalım şimdi nereye gideceksin?
Anla artık;
Çanlar kimin için çalıyor?
Sen vatan, vatan sensin!
|
